Jul 16 29

Love Letta to de Worl’

door "Peter Van Acker"

we truly are

Een tattoo is niet aan mij besteed. Toch sta ik sympathiek tegenover onderstaand Amerikaans initiatief.

“Love Letta to de Worl’” is een gedicht van Frank X Walker. Het is een ode aan onze planeet. Het leuke is dat er nu een project loopt waarbij mensen delen van versregels van dit gedicht op hun lichaam laten tatoeëren. Op de website van “Love Letter to the World” kan je elk deel van een versregel aanklikken en krijg je een suggestie voor een bijhorend patroon. Dat kan je vervolgens afdrukken en naar je favoriete “tattoo parlour” brengen voor vereeuwiging op je lichaam!

Leuk is dat het gedicht ook in steeds meer talen vertaald wordt. Er bestaat nu een Nederlandse versie in een vertaling van Laurent De Maertelaer en Ann Catteeuw. Luister je even mee?

Liefdesbrief aan de Wereld

Mooi hé. Bekijk de vertaling hier.

En als je ook nog eens wil weten hoe twee Belgen er toe komen aan dit project mee te werken, dan klik je best

In het academiejaar 1996-1997 studeerde Laurent De Maertelaer in Dublin. Een master Anglo-Irish literature and drama. In zijn klas (een kleine internationale groep van ongeveer 15 studenten) zat ene Thomas Butler, roepnaam ‘Tom’. Tom kwam uit Philadelphia en had eerder een jaar filosofie gestudeerd in Leuven. Hij kende dus een aantal woorden Nederlands en toen hij Laurent ontmoette in Dublin voelde dat een beetje als thuis. Het klikte meteen en er kwam een grote vriendschap uit voort. Tom zat vlakbij Laurent op kot: hij woonde in de verbouwde garage van Mrs. Ledbetter, op een boogscheut van de campus, waar Laurent een kleine kamer betrok met zicht op de rugbyvelden. Laurent en Tom zagen elkaar dagelijks, kookten samen, studeerden samen en maakten bij valavond Dublin onveilig. Na het jaar in Dublin kwam Tom direct mee naar Gent, bleef hier een paar weken hangen en nadien gingen Tom en Laurent nog naar het zuiden van Frankrijk voor een week of twee.

Tom keerde terug naar de States en ging er doctoreren. Laurent had ook een voorstel gekregen om in Denver, Colorado te doctoreren maar hij was toen met andere dingen bezig en zat nog grotendeels met zijn hoofd in de wolken in plaats van met beide voeten op de grond. Een jaar later ontmoetten de 2 vrienden elkaar terug in Rome, voor een korte vakantie. Tom had inmiddels op zijn nieuwe campus in Notre Dame, South Bend, Indiana (bekend om zijn ‘touch down Jesus’ mural en zijn football team) Kremena Todorova leren kennen, een Bulgaarse meid vol energie en frisse ideeën. Inmiddels hebben ze 2 kinderen en leven in Kentucky, waar ze beiden literatuur doceren aan de lokale universiteit.

Toen bleef het lange tijd heel erg stil tussen de vrienden, op een korte passage van Tom in Brussel na, ergens in 1999. Er waren wel enkele brieven en zelf een paar Skype-gesprekken, maar daar bleef het bij. Tot bijna 20 jaar later, anno 2016, Laurent van Tom een bericht kreeg dat hij in juni van dat jaar in Dublin zou zijn: had Laurent geen zin om af te komen? Uiteraard deed Laurent dat, hoewel zijn reis betekende dat hij Ann (zijn vrouw) op haar verjaardag en midden in de examens (Ann was inmiddels terug beginnen studeren) alleen moest laten. Het weerzien was geweldig: de 2 vrienden hebben 5 dagen lang onophoudelijk zitten praten, weinig geslapen, veel gelachen, herinneringen opgehaald en een paar hectoliters Guinness gedronken. In Dublin werd er uiteraard geskypet met de thuisbasis. Op een van die sessies raakte Laurent aan de praat met Kremena. Ze vertelde over een project waar ze al een tijdje mee bezig was: het heette ‘Love letter to the world’, naar een gedicht van een collega van haar, Frank X. Walker. Het was een liefdesbrief aan de wereld en niet zo maar een, want fragmenten van het gedicht werden op mensen getatoeëerd. Honderden mensen hadden hier inmiddels al op ingeschreven en het gedicht was beschikbaar in een tiental talen, maar nog niet in het Nederlands. Kremena vroeg of Laurent geen zin had om het gedicht te vertalen. Eenmaal thuis, terug in Melle, ging Laurent meteen aan de slag en zoals steeds wanneer hij iets moet neerpennen, liet hij zijn probeersel lezen aan zijn ultieme klankbord, zijn Ann. Het gedicht werd ingelezen door Griet Desutter, een collega van Laurent, die werkt voor het Gentse museum het Huis van Alijn. Het resultaat is te lezen en te beluisteren op de website van het project.

Mijn vraag: zou jij een tattoo overwegen of ben je eerder, zoals ik, van de oude stempel en doe je daar lever niet aan mee?

Peter



3 Responses to “Love Letta to de Worl’”

  1. Jacintha Says:

    Nee, ik ben geen meeloper en mijn huid is veel te mooi om het te ontsieren.

  2. Mia Says:

    ik vind het soms wel mooi en ik zou zelf geen bezwaar hebben tegen een klein ornamentje. maar ‘t is geen sterke drang en bijgevolg heb ik er geen. ik heb wel een afspraak met mijn dochter dat we er in de nabije toekomst samen eentje laten zetten, maar we zijn er nog niet helemaal uit wat. misschien zorgt bovenstaande voor inspiratie 🙂

  3. Mia Says:

    en wat een prachtig verhaal over laurent en tom
    en wat een mooie vertaling van het gedicht
    ik ben alvast een kijkje gaan nemen op de website
    <3

Leave a Reply

(Picture beside your name?)